het verhaal van mijn kraamtijd
De kraamweek begon heerlijk.
Nog geen 9 uur na de bevalling waren we thuis uit het ziekenhuis. De oudste lag al in bed en wij konden rustig settelen in onze slaapkamer op zolder. We hadden die helemaal gezellig gemaakt voor deze periode, inclusief een fijne stoel voor de voedingen en een knus bedje voor de kleine. Het was even zoeken: de vloeren kraakten - werd ze daar niet wakker van? Hoe leggen we alles handig neer? We lieten ons niet uit het veld slaan - het voordeel van een tweede. Je weet al een beetje waar je aan begint.
De eerste nacht sliepen we relatief goed - we moesten wekkers zetten om de kleine wakker te maken voor voedingen. De volgende ochtend kwam de grote broer kennismaken. Hij had een knuffel voor zijn zus en zij een vrachtwagen voor hem. Hij speelde blij rondom het bed, kwam een paar keer gefascineerd kijken en was het liefst de hele dag daar gebleven. We aten met zijn allen ontbijt op bed - wat was hij een trotse broer.
De tweede nacht was rommeliger. Mijn man moest urenlang wiegen terwijl ik wegzonk in vermoeidheid. Pas de dag erna ontdekten we dat de co-sleeper ook kon wiegen - dag spierpijn.
Het waren fijne, rustige dagen met veel paracetamol, bezoekjes op de bedrand van de kraamzorg, verloskundige en grote broer. Het waren dagen van alle maaltijden op bed eten, soms alleen, soms met het hele gezin. Van douchen zittend op een douchekruk, steeds iets makkelijker door de kamer bewegen maar nog steeds oh zo zwaar om uit bed te komen, of zelfs rechtop te gaan zitten. Alles was opnieuw aan het kalibreren. Ik was opnieuw aan het ontdekken hoe ik ook alweer in elkaar zat, hoe mijn lichaam nu werkte met een baby buiten mij in plaats van in mij.
Ik was verdrietig dat de baby niet meer in mijn buik zat. Ik was zo blij dat de baby niet meer in mijn buik zat. Het was ongelofelijk dat dat kindje - dat enorme kind - minder dan 72 uur geleden nog omhuld werd door mij, beschermd werd door mijn lichaam.
Op de 7e dag veranderde er iets.
De baby liet die middag tijdens het drinken wat vaker de borst los en maakte wat gekke geluidjes, maar we dachten er nog niet zoveel van. Zo gaat dat met een baby, toch? Om half 12 's avonds hadden we de wekker gezet voor een voeding - inmiddels mochten we 's nachts al 1 keer 4 uur tussen de voedingen doen, heerlijk - en verschoonde mijn partner haar en mat haar temperatuur, zoals bij alle verschoningen in de eerste week. 38.3. Moesten we nou bellen bij 38 of 38.5? We moesten het even opzoeken. We moesten bellen, bij 38. Meteen, niet wachten tot morgen, stond er bij.
De verloskundige nam op en stelde rustig een aantal vragen. Daarna zei ze: 'Ik kom nu naar jullie toe. Bereid je er op voor dat je misschien even naar de eerste hulp moet, voor een controle.' Meteen was er focus. Wij pakten de half uitgepakte bevaltas weer in, aangevuld met wat extra kleding voor de baby. De verloskundige kwam boven, deed wat checks en belde terwijl ze op de bedrand zat meteen naar het ziekenhuis of we konden komen. Wij zorgden voor oppas voor de oudste en zaten opeens midden in de nacht met onze baby van zeven dagen oud in de auto naar het ziekenhuis.
Er volgden tests. Op de eerste hulp. Op de afdeling. Nog meer tests op de afdeling. Ze wisten niet wat er met haar aan de hand was, maar ze wilden het nauw in de gaten houden. Ze kreeg infusen met antibiotica en antiviraal middel en paracetamol. Er waren piepjes en lichtjes en schermpjes. Er gebeurde veel. Het ging slechter, er kwamen draadjes bij. Na 1,5 dag kwam er een positieve test terug. Virus. Na 2 dagen nog een. Virus. Een dubbele virusinfectie, met 7 dagen oud. Ze was ziek. Heel erg ziek. Maar ze moest het zelf oplossen. Alle middelen werden gestopt en ze trok zichzelf erdoorheen, met hulp van zuurstof en maximale rust. Na vijf tumultueuze dagen mochten we uiteindelijk weer naar huis, terug naar onze bubbel. Die voelde opeens anders, nog steeds fijn, maar niet meer zo zen als eerst. Het was alsof we een stukje hadden gemist, iets hadden overgeslagen. Alsof er een week van ons was afgepakt.
'Hoe gaat het eigenlijk met uw herstel?' 'Ik heb geen idee.' Ik had daar al dagen niet bij stilgestaan.
Op dag drie in het ziekenhuis was er een kinderarts geweest die vroeg: 'Hoe gaat het eigenlijk met uw herstel?' Het duurde heel lang voordat ik begreep waar hij het over had. 'Ik heb geen idee,' was mijn antwoord. Ik had daar al dagen niet bij stilgestaan. Pas thuis had ik weer tijd om daar op te focussen, toen ik zeker wist dat het goed ging met de kleine. Al mijn mindspace was tot dan toe gevuld geweest met haar, alles rondom haar zorg, haar leven, haar toekomst. Nu denk ik daar nog steeds heel veel aan, maar met veel meer rust en minder zorg <3
Nu wou ik dat er meer foto's waren van die eerste week.
Van die bubbel. Van die zachtheid, onbezorgdheid (met tegelijkertijd duizend kleine zorgjes), die momenten van even helemaal stilstaan terwijl de wereld doordraait. Dit is waarom ik doe wat ik doe. Waarom ik opeens dacht: ik wil de kraamtijd voor mensen gaan vastleggen. Niet geposeerd, gewoon precies zoals het is. Die kleine momentjes van geluk, verdriet, samenzijn, rust en herstel. Het is zo'n kwetsbaar, minuscuul stukje van onze tijdslijn met onze kinderen, dat voorbij flitst voordat je het door hebt - voordat je er misschien klaar voor bent. De details verdwijnen zo snel uit je geheugen. Ik bedacht dat ik kraamtijdreportages wilde gaan doen voordat ik wist of dat iets was dat bestond. Ik wist gewoon: dit past bij mij. Dit wil ik mensen geven. Een stukje van jullie zelf, van jullie begin, om voor altijd te bewaren.
bewaar de kleine momentjes
Die momenten verdwijnen sneller dan je denkt. Niet omdat je ze niet belangrijk vindt, maar omdat slaaptekort en hormonen nu eenmaal doen wat ze doen met je geheugen. Omdat het soms anders gaat dan gepland.
Een kraamtijdreportage, zoals ik die heb bedacht en doe, legt precies die kleine momenten vast, de interactie tussen jullie, hoe alles nieuw is, alles bijzonder. Jullie kleine wereld, zoals hij echt was. Eerlijk, dichtbij, geen poseren.
